İki Çocuk, Bir Yurt: Gurbetin Sancıları ve Çaresizlik

Adamın kafasında şiddetli bir yara izi vardı. Çetin savaşların başına birkaç şarapnel parçası batmış; sol göz küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini kaybetmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu kaybetmiş. İsmi Kenan’dı. Savaşta dertli izler asıt olmuş sığınmacıların bakılan Danca kurumunda bir zaman tedavi görmüştü. Sağ eli kullanamıyor, tokalaşırken sol kolunu kullanıyordu.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Nasır’ı oğlunu Rahman’ı okula bırakıp alırken tanımıştım. Çeşitli günlerde kucağıma birçok kalem, silgi ve kalem açacağı tutuşturuyordu. Rahman’ın okuldan sonra eve götürdüğü kırtasiye ürünleri başkalarının ihtiyacı amaçlı okulun önüne bırakıyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Bütün çocukların farklı bir hikayesi mevcuttu. Bazıları savaşın etkisini şiddetle üstesinden gelememiş ailelerinden geliyordu. Sık sık çatışıyordu. Günlerimiz Bırakın kurtulun!” söylemekle kekemelikle.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

Rahman başlangıç seviyesine hazırlık sınıfına girmişti. Eğitim sırasında ve aile hayatında zorlanıyordu.

Okul danışmanı çabalar tesir etmedi. Okul yöneticileri, durumu değerlendirmek için oğlunun ailesini toplantıya tespit etti.

Aile hepsi bir arada geldiler. Hepsi birden birlikte evde yaşıyorlarmış. Büyük aile toplantı salonuna girdiklerinde, O çocuk düştü, “İşte öğretmen” söyledi bir adım atarak dedesinin ellerini öpmeye ilk kez yaptı.

Soğuk havalarda ben çift kat. Dede, terlikle geldi. Yeleğin altına giydiği beyaz renkli entarisini bileğe kadar düzenlenmiş giydi. Anne ve nine kapalıydı. Eğitimdeki geçmişini ifade etmeye başladığımızda, o çocuk çok koptu. Ağlayarak hıçkıra başladı. O çocuk psikolojisi gizli gizem anlamaya gayret ediyorduk.

Baba, Rahman’ın sık sık evden, güvenlik güçleri tarafından bulunduğunu söyledi. Anne ise, kendisini “Hala gözleri gözü açık olarak yatak gece kamağını ıslatıyor!” dedi. O çocuk utanarak odayı ayrılmak ne yapacağını bilmedi. Konuyu çok uzatmadık.

Konsensusla ailelerin da destekleriyle Rahman’ın birkaç rehberlik uzmanına yönlendirilmesine karar verildi. Eğitim kurumları saatlerinde Rahman’la özel ilgilenme ile koordine görevi bana.

Sonraki zamanlarda o çocuk koro koşarken kapıya çarptı. Yaralanmadı ama hissi acı duydu, uzun yoğun ağladı. Rahman’ı teselli etmek destek olmak elinden tutarak kütüphaneye götürdüm ve onunla konuştum. Onun önüne beyaz renkli bir kalemler koydum. Raftan aldım, bir kitap okuyor görerek uzak dan onu sessizce> izledim. Rahman, renkli boya kalemleriyle bir şeyler karalarken beni unutmuş kendi halinde konuşuyor ve anlatıyordu. Daha sonra kâğıdı getirip önüme bıraktı.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. O, bir çocuk… Çok yorgun, dinlenmek istiyor istemiyor gitmek istemiyor. Arkadaşları onu sevmiyor!” dedi. O yıl farklı başka bir kurumda çalışmaya. Rahman’ı gözden kaçırdım.

Günlerden bir gün Nasır ile buluştum. Bana gözüne kestirdi, “Hoca!” diyerek elime sıkıca çalıştı. O çocuk sorduğumda, yüzü karardı; bana saklamadı. Oğul sonraki gelişen çeşitli Kriminal olaylara karışarak yetkililer kayıtlarına işlenmiş. Ailesi tarafından ayrı tutulup sorunlu yetiskinlerin bakıldığı bir kurtarma merkezine gömülmüş. Bütün çabalarımıza rağmen Rahman’ı kurtaramayan olduk.